Ten dzień był dla mnie jak grom z jasnego nieba. Okazało się, że zostanę mamą. Pewnie dla większości nie było by w tym nic dziwnego, w końcu ciąża to całkiem naturalny stan. Jednak nie dla mnie. Trudno pogodzić się z myślą, że zostanie się mamą mając zaledwie 17 lat. Można powiedzieć, że sama jestem sobie winna-łatwo oceniać ludzi nie znając ich. Do tej pory moje życie było jak marzenie, jak sen, z którego człowiek się nie wybudza. Wszystko szło jak po maśle: zawody sportowe, z których zawsze przywoziłam złote lub srebrne medale, oceny w szkole i duże powodzenie u chłopaków. Tak-wtedy myślałam, ze to najważniejsze. Raz w życiu zrobiłam coś, z czego nie byli by dumni moi rodzice, dałam się ponieść chwili, zaufałam człowiekowi, który był odzwierciedleniem moich marzeń. Był jak z bajki- miły i przystojny, dbał o mnie, a co najważniejsze, zazdrościły mi go wszystkie koleżanki. Szkoda tylko, że uroda i wdzięk nie szły w parze z rozwagą i odpowiedzialnością. Kiedy się okazało, że będziemy mieli dziecko - powiedziałam mu tylko jedno słowo : ciąża -  ulotnił się tak szybko jak zapach jego perfum po ostatnim, spotkaniu? Zostałam pozostawiona sama sobie. Rodzice powiedzieli, że jeśli nie usunę dziecka, to muszę się wyprowadzić. Zdecydowałam się urodzić a pod swój dach przygarnęła mnie babcia. Żyję inaczej niż większość ludzi w moim wieku, teraz inne problemy zaprzątają moją głowę i mało łączy mnie z tymi, którzy do tej pory uważali się za moich przyjaciół. Wiem jednak, że gdybym miała podjąć tę decyzję jeszcze raz, to postąpiłabym zupełnie tak samo.